COLUMN. “Pieter De Crem loofde de moed van politici. Al was niet meteen duidelijk welk soort moed dat is”

ooit heb ik campagne gevoerd bij een verkiezing. Die voor het presidium. Bedoeld als grap om de arrogant mannetjes met hun linten en petjes voor schut te zetten. Het partijprogramma telde drie beloftes, ondersteund door argumentatie. Geen doop. Wie behoefte heeft aan opgelegde vernedering, kon het contactadres van een sm-club krijgen. Geen cantus. Wie zich de pleuris wou borrelen, moest dat doen uit mening, niet doordat een stoethaspel het dirigeert. Geen prae­sidium. Na de triomf zou de moedige besluit genomen worden het praesidium direct op te heffen. Doordat we net zoals de andere kandidaten een rommel halve zolen waren. Tot ieders, en onze, verbazing wonnen we. Tot razernij van de oppositie deden we ook wat we beloofd hadden. Ik moest eraan denken toen ik pieter de crem las. Hij sprak zoals steeds in afgewogen gewichtige woorden. “ofwel stap je in de politiek en ben je moedig. Ofwel stap je niet in de politiek. ”. . .

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Comments are closed.